Szukamy bohatera, którego nie chcemy wykreować

Znowu enigmatyczny tytuł. Tak to już jest z ludźmi, walczącymi z rzeczywistością. Nikt ich nie rozumie, cholera, nawet oni siebie nie rozumieją. Przed wami kolejny post mistrza bzdur wyssanych z palca – Azamera. W przeciwieństwie do moich koleżanek i kolegi z Pisarzy Amatorów nie będę pisał o technikaliach (nie znam się na tym), czy też raczył was recenzjami (na czym znam się jeszcze mniej). Będę po prostu robił swoje: pisał co mnie gnębi, co mnie podnieca… Że tak nie do końca sparafrazuję pewien film.

Ostatnio jestem poszukiwaczem, pragnę odszukać charyzmatycznego bohatera na miarę Dantego z Devil May Cry, czy Ogi Tatsumiego z Belzebuba. A z książkowych przykładów to np. Rolanda z „Mrocznej Wieży”, czy Ryszarda Zwierzchowskiego z „Dreszcza”. Szukam, szukam, szukam, znalazłem Afro Samuraja, połknąłem, szukam dalej. Więcej heroizmu, więcej zasad, więcej akcji. Niczym ćpun na głodzie, szperający po szafkach za kolejną dawką.

Jak zwykle podzieliłem się tym z moimi przyjaciółmi. Co usłyszałem? „Pragniesz bohatera? To go sobie stwórz”. I tutaj właśnie pojawia się problem. Poznawczy, percepcyjny, odbiorczy. Problem z różnicą uczuć między własnym a cudzym tworem. Powiedzmy, że tworzysz wymarzonego bohatera, opisujesz jego przygody, kreujesz dla niego świat, który kręci się wokół jednej postaci. Twój świat, twoje kredki.

Ale to nie do końca jest to, czujesz, że stworzyłeś sztuczną kalkę swojego wyobrażenia. Niby trafiło się we właściwe tory, schematy, ale… Nigdy nie będziesz zadowolony ze swojego dzieła. Swojego bohatera, który u innych wydaje się idealny a na papierze wyryty własnym długopisem zdaje się blaknąć i zmieniać w tandetę.

Przyjmijmy jednak, że stworzyliśmy bohatera, który jest kopią tych z ekranu czy kart powieści. I to nie kopią w negatywnym aspekcie, po prostu opisujesz jego nowe przygody posługując się gotową postacią. Taki mini pseudo fanfik, czy jako to się konkretnie zwie. I załóżmy jeszcze, że twój kolega (o umiejętnościach pisarskich i wyobrażeniowych podobny warsztatem do ciebie) napisze swoją, inną historię z tym bohaterem. Bo przecież teoretycznie mogłoby tak być. Co nie? (mrugnięcie okiem szalonego teoretyka).

Spotykacie się, dajesz mu tekst i mówisz: „w sumie średnie”. On czyni podobnie z tymi samymi słowami. Co ciekawe zachwycacie się swoimi historiami. Dlaczego? Nie tylko dlatego, że samemu twórcy przeważnie nie podobają się jego dzieła. Odejdźmy od tego prostego wytłumaczenia. Dlatego, że chcesz tego bohatera zawartego, w powiedzmy, „novum”, innej otoczce, nowej historii. A czy twoja historia układana w głowie może być dla ciebie nowa, skoro ją znasz na ułamek sekundy przed tym nim ją przelejesz na papier (a czasem i dużo wcześniej dla osób, które planują swoje fabuły)?

Właśnie dochodzimy do dysonansu pomiędzy autorem a odbiorcą. Chcesz być autorem dla siebie i dla ludzi, którym się twoja twórczość podoba. Kropka. Chcesz odczuwać przyjemność z czytania o w sumie znanych schematach bohaterów z nowymi przygodami. Kropka. Jesteś autorem i odbiorcą, karmisz innych a nie jesteś karmiony.

Tak naprawdę to nie potrafię wam jasno powiedzieć, które z uczuć jest silniejsze, lepsze, bardziej, hmmmm narkotyczne. Czy większa jest przyjemność z dostrzeżenia błysku aprobaty w oczach swoich czytelników, czy też satysfakcja z czytania/oglądania ulubionych bohaterów. Wiem w sumie tylko jedno, z mojej całkowicie subiektywnej strony. Lepiej czasami być głodny, lecz nakarmić innych niż wciąż tracić czas na szukanie zaspokojenia własnych zmysłów.

I tym metaforycznym bełkotem będę powoli kończył. Powoli, gdyż oczywiście jeszcze parę słów tu padnie. Chciałbym żebyście docenili, że nie powiedziałem nic o fantazmatach (a w sumie na nich wspomniane uczucia się opierają, na nakładaniu się wizji autora i odbiorcy, zapraszam do poprzednich tekstów). W końcu weźmiecie mnie za staruszka, który wciąż klepie o tym samym. A tego bym nie chciał. Aha i o początku szkoły też nic nie wspomnę (za późno).

Władca nieprzerwanego bełkotu, Azamer