Miała być sława
i pieniądze, a wyszło jak zawsze. Tak możemy określić dotychczasowe plany Pisarzy Amatorów (co w końcu postanowiliśmy
zmienić, aby to nie były tylko plany!!!) i losy Lokiego w najnowszej części
Kłamcy autorstwa Jakuba Ćwieka. Znaczy, najnowszej, ale pozwalającej nam lekko
cofnąć się w czasie. Czyli tak pomiędzy Boga Marnotrawnego i Machinomachię, a
Ochłap sztandaru. I o ile nie musimy znać treści Kłamcy 2.5 to bez przeczytania
drugiej części z cyklu od razu się pogubimy.
O ile już
wcześniej byłam zaznajomiona z tą polską interpretacją Lokiego w zdecydowanie
amerykańskim stylu, to gdy tylko zobaczyłam okładkę na półce w Empiku,
poczułam, że MUSZĘ ją mieć. I może spodziewałam się wtedy czegoś innego, ale
nie zawiodłam się. No bo przecież nic tak nie cieszy jak przygody nordyckiego
boga, który nie dość, że musi załatwiać wszystko za anioły, to jeszcze nie
pozwala im się nudzić!
Loki też
człowiek i chce zarobić. No może nie człowiek, ale zarobić chce. A ktoś, kto
przeżył tyle co tytułowy Kłamca może zarobić w bardzo łatwy sposób – sprzedając
pomysł na scenariusz. I właśnie w ten sposób powstał nowy hit telewizji - Bóg
pośród nas. Jak już wszyscy wiemy, żyjemy w złotym wieku seriali, które zyskują
większy rozgłos od filmów. W książce Ćwieka nie jest inaczej. Główny bohater
serialu, jest niczym bóg. Dosłownie. Każdy o nim myśli, chce nim być, oddałby
wszystko, aby spędzić z nim chociaż chwilę. To uwielbienie płynące od fanów
pozwala oderwać się od świata zwykłych, szarych śmiertelników.
W ten sposób
właśnie powstaje Dezyderiusz Crane, postać z ekranu, przeniesiona do
prawdziwego świata. Ma władzę nad popkulturą (filmami, ale tak ładniej brzmi),
czyli może zrobić praktycznie wszystko, co weszło już do kanonu jakiegokolwiek
gatunku filmowego, od westernu do porno. Crane jest wręcz idealny, a brakuje mu
jedynie skromności, a co za tym idzie, to że nie ukrywa swego talentu do
tworzenia cudów. To z kolei nie jest na rękę Lokiemu, bo jeśli jego pracodawcy
dowiedzieliby się co znowu zrobił, delikatnie mówiąc, pogniewaliby się na
niego. Jakby już samo umawianie się z ulubienicą Szefa nie wystarczyło.
Jest to książka
o tyle wyjątkowa, że od początku do końca czytamy jedną historię, a nie
powiązane ze sobą opowiadania, do czego przyzwyczaił nas w poprzednich
częściach Ćwiek. Mamy za to ciekawą narrację, kilka zagrań, które pozwalają nam
na przypomnienie sobie, że rzeczywiście czytamy o bogach i aniołach, a nie jakichś
nie do końca nadających się do swojego zawodu glinach. I to, co jest tak
charakterystyczne dla tego autora, czyli fragmenty, które zdają się być wręcz
przeniesione na papier z jakiegoś hollywoodzkiego blockbustera.
I tak, rzuca
się to w oczy nawet w tej książce, której fabuła opiera się przecież właśnie na
tym, jak wielką popularnością cieszą się takie filmy. Nie jest to żaden minus.
Wręcz przeciwnie, miło przypomina to, co dokładnie czytamy. Bo nie jest to literatura
najwyższych lotów. Jest to po prostu bardzo fajnie napisana książka po którą
sięga się z przyjemnością, bo chce się czegoś co dostarczy nam rozrywki. I o to
chodzi. I Kłamca jest do tego idealny. Oczywiście, mamy trochę poważniejsze
fragmenty, ale zaraz dla rekompensaty przenosimy się do krainy zamieszkałej
przez stworzonka z Kubusia Puchatka.
Dla mnie,
książki Ćwieka, łącznie z tą, są jednymi z najciekawszych pozycji na naszym
rodzimym rynku. Papież Sztuk w niczym im nie ustępuje. Jest to inne, nie do
końca poważne, spojrzenie na współczesny świat. I jeśli tylko przymknę oko (no
dobra, zupełnie zamknę) na moje własne przekonanie oraz poglądy, to mogę się w
pełni, nieskrępowanie wciągnąć w lekturę i dość lekko poprowadzoną w niej
akcję. Kiedy jednak tego nie zrobię, to co chwilę będę wzdychała i przewracała
oczami nad aż nazbyt widocznym rasizmem, homofobią i stereotypami. Oprócz tego,
czy mam się do czegoś przyczepić? Nie. Po książkę sięgnęłam, aby przeczytać coś
wciągającego i pozwalającego odpocząć umysłowi. Pod tym względem spisała się
idealnie. Pod innym.... No, powiedzmy, że inne względy się tu nie liczą. Jest
Loki, Eros i Bachus, są anioły – jest zabawa.
Polecam cały
cykl, bo i z recenzji jednej tylko części wyszła ogólna gadanina o Kłamcy jako
całości. Na pewno nie stracicie czasu, a jedynie go sobie umilicie.
Kejt
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz