Narkotyczne pisanie - wizje przelane na papier

Z miejsca chciałbym podziękować Nanie za komentarz pod poprzednim postem. Jej słowa natchnęły mnie do poruszenia pewnej kwestii. Oczywiście będą to filozoficzne rozważania poparte jakąś tam wiedzą. Wszyscy wokół, mam na myśli „artystów”, czyli pisarzy, malarzy, poetów itd. wciąż gawędzą o wenie, natchnieniu, swoistym palcu Bożym, który dotyka cię (ciekawe gdzie…) i czyni cuda.

Cuda ujęte w przenośni rzecz jasna, chociaż dla mnie wszystkie rzeczy, fantazmaty tworzące się w ludzkim umyśle zakrawają o to górnolotne miano. Ale jak zwykle troszeczkę odbiegam od tematu. Do rzeczy: budzisz się rano i myślisz sobie, hmmm, dzisiaj bym coś  skrobnął. Wstrzymaj konie, dopiero masz „chęć”, co oczywiście już jest wspaniałym wynikiem w naszym leniwym świecie.

Mała dygresja, to właśnie owa „chęć”, głód pisania, który odczuwasz, gdy nie skreślisz słowa przez trzy, pięć góra siedem dni. Gdy spędziłeś dzień na głupotach i z żalem zasypiasz, mentalnie łkając nad niespisanymi słowami to mam dla ciebie dobrą wiadomość. Może jak weźmiesz się w garść to będą z ciebie pisarze… eee… ludzie. To właśnie ów narkotyczny głód słowa czyni nas pismokletami. Fanfary poproszę.

Koniec dygresji, do tematu. Mickiewicz ze Słowackim dzielili się współcześnie legalnymi i nielegalnymi używkami, King przez trzydzieści lat nie rozstawał się z butelką, Matejko wąchał opary farby. Chociaż chwała Kingowi, że po wyjściu z nałogu nadal jest starym wygą. Odstawmy jednak używki, które w jakiś sposób przenoszą nas w lepszy, mistyczny świat. Jak to mówią Internety: „a komu to potrzebne”. To znaczy używki, nie mistyczny świat, on jest potrzebny!

Mogę się pochwalić, że miałem naprawdę dobrych nauczycieli od polskiego (do czasów liceum, ale to przemilczmy… tak miałem bodajże tróję na świadectwie). W podstawówce miałem taką sytuację: coś rozmawialiśmy, powiedziałem „napiszę, jak będę miał wenę”, w odpowiedzi usłyszałem „wenę można znaleźć wszędzie, wystarczy, że pójdziesz na spacer”. Zawsze mnie to intrygowało i muszę przyznać kryjącą się za tym prawdę. Istnieją miejsca i sytuacje, sprawiające, że zapadki w głowie zaskakują na właściwe miejsca i mamy gotową historię.

W domu istnieje szczególne miejsce, gdzie dar bogów obdarza wiernego dobrym pomysłem. Tak, moi drodzy, jest to łazienka/toaleta. Nie mam pojęcia jak to działa, może kojący dźwięk płynącej wody, uczucie ulgi, katharsis po ciężkim dniu? Cholera wie. A może to współczesny odpowiednik naszej prymitywnej natury. Wiecie, medytacja nad wodospadem, rytualne obmywanie się w wodzie. Temat do zgłębienia innym razem.

Pisarze rzemieślnicy. W tym aspekcie sądzę, że potrzebują tylko iskry. Resztę zapewnią im umiejętności, warsztat oraz sumienna praca. Sądzę, że oni w jednym momencie potrzebują weny, resztę załatwi wspomniana „chęć” i zwykła upartość w dążeniu do celu. Gdy pojawi się skra wystarczy zadać sobie dwa podstawowe pytań: Dlaczego i Jak? Wtedy do żaru, który się pojawił można dobudować cały piec (metaforyka rządzi!).

Na koniec zostawiłem moją przypadłość. Trans. Albo wczesny Alzheimer, jak kto woli. Przez pierwszą godzinę zastanawiam się nad tym co piszę, kombinuję, wymyślam motywy, żarty itp. I znikam. A raczej czyni to moja świadomość. Pod wpływem muzyki, miejsca lub wymyślanej historii znikam na kilka godzin. Budzę się, jestem głodny, zmęczony psychicznie i fizycznie, a co najgorsze – nie pamiętam napisanego tekstu. Pozostaje jedynie zrobić korektę, żeby nie wyjść na idiotę, który nie pamięta włąsnych gagów…

Ehhh, nie mam za dużo miejsca, więc wyszła z tego taka tematyczna skakanka. Jeśli chcecie bym dogłębnie omówił jakiś wątek, to piszcie. Ogólnie piszcie, przeważnie odpowiadam na każdy komentarz, a nuż poruszycie we mnie strunę odpowiedzialną za wenę i to wam będę dziękował we wstępie. A tymczasem życzę miłego poranka, dnia, popołudnia, wieczoru lub nocy, w zależności kiedy to czytacie.

Niecodzienne merytoryczny Azamer