Nie o czym, ale co

Nie oceniajmy innych po tym o czym czytają lub piszą, ale co czytają i jak piszą.

Ostatnio trochę za dużo myślę o byciu sobą i odnajdywaniu tego wewnętrznego „ja”. Dlatego będzie to też po części wpis lifestylowy, a nie do końca o książkach. Ale to też jest ważne, obiecuję.

Każdy z nas jest inny. Lubi inne rzeczy, czuje inaczej, ma inne priorytety. I to powinno być, aż nazbyt oczywiste. Niestety nie jest. Bo lubimy oceniać. Jest przyjęty jeden wzór tego jak powinna zachowywać się kobieta, a jak mężczyzna i z małymi wyjątkami staramy się go trzymać. A co jeśli tego nie zrobimy? Tak, teraz ta „odmienność” jest wręcz pożądana. A jednocześnie wpasowana w pewne schematy. Chcesz być uznany za wartościowego? Nie możesz oglądać tych filmów, czytać takich książek, słuchać takiej muzyki. Co jeśli jednak to robisz? Możesz przecież lubić najnowsze twory popkultury jak i nieznanych nikomu, niszowych autorów. Bo czemu nie? Czy jeśli zachwycasz się filmami Jarmuscha, nie możesz dobrze bawić się na kolejnej części Avengers? Przecież mając na telefonie kilka playlist wypełnionych soundtrackami z musicali, których zapewne nigdy nie zobaczysz na własne oczy, czy nawet nie obejrzysz w dobrej jakości na youtubie, możesz słuchać Abby. W końcu i tak wszyscy chcą tańczyć do Wannabe i Everybody. Więc co jest złego w cieszeniu się tym na co dzień i nie wstydzeniu się?

A co to ma wspólnego z książkami i pisaniem. To, że o kilka razy za dużo byłam zapewniana przez moje rówieśniczki, że czytają 50 twarzy Grey'a, pomijając wszystkie sceny seksu i skupiają się na fabule, a sama była upominana przez moją rodzicielkę, aby publikując gdzieś moje opowiadanie nie było ono „nieodpowiedni”. Albo byłam krytykowana, kiedy zaśmiałam się przy przyjaciółce z odpiski, którą dostałam na rpg, od znajomej, która akurat była częścią całkiem niezłej sceny erotycznej. Ale nie oznacza to, że nie będę się cieszyć tym co lubię i będę to ukrywać. Czemu? Bo to lubię!

Znaczy nie zapędzajmy się tak. 50 twarzy nie cierpię. Fajnie się z tego śmieje, ale potem zdajemy sobie sprawę, że ktoś traktuje to poważnie. Co jest złego w tej książce zasługuje na osobny post (chcecie taki?). Ale, jeśli ktoś mówi mi, że czyta całą trylogię i omija sceny seksu, bo interesuje ją tylko fabuła, to mam ochotę roześmiać się jej w twarz. Pomijając fakt, iż nie ma tam fabuły, to... Po co sięgasz po 50 twarzy Grey'a, jeśli nie po seks?!Serio, dajcie mi jeden powód do przeczytania tej książki, który nawet w najmniejszym stopniu nie jest związany z seksem. Bo ja takiego nie widzę. Więc dziewczyny, nie wstydźmy się przyznawać do tego, że jesteśmy istotami seksualnymi i też czasem o ty myślimy. Tylko czytajcie dobre rzeczy, zwłaszcza jeśli na tym może oprzeć się wasze późniejsze wyobrażenie na ten temat.

Z drugiej strony to czemu dzieło E.L. James jest mimo wszystko tak powszechnie akceptowane, a taki Sukkub Edwarda Lee, już nie? W obu jest ten „niekonwencjonalny seks”, a druga, już typowo adresowana do dorosłej publiczności, nie nastawiona na wyidealizowane love story z toksycznym związkiem na pierwszym tle. Sukkub ma pokazywać seksualność jako siłę i władzę wraz z torturami i praktykami, które owszem, są spotykane, ale autentycznie sprawiają, iż czytelnika boli lub obrzydza. Czyli tak jak planował to autor.

Z pisaniem jest podobnie. Bo mogę sobie pisać porno, mogę pisać porno ze znajomymi, ale muszę wiedzieć jak i po co to robię. Jeśli chcę to wydać, to się przykładam i nie sprawiam, iż czytelnik podważa moją znajomość działań ludzkiego ciała. Jeśli dla siebie lub kogoś kogo znam, to już jak tyko mi pasuje. A co zresztą? Chcę napisać o wyjątkowo brutalnym morderstwie, a może satanistycznych praktykach? Coś kontrowersyjnego? Proszę bardzo! Ale jeśli mam to komuś pokazać, lepiej, abym pisała dobrze. Publiczność pod dany temat zawsze się znajdzie. A ci, którzy są ślepi na brak resztek talentu literackiego... o nich już ciężej. A jeśli ktoś napisze coś w stylu „Jak możesz pisać o czymś takim?! To obrzydliwe!” to miejcie to gdzieś. Jak im się nie podoba niech nie czytają.

Nie bójcie się tego co ktoś o was pomyśli. Ludzie i tak za pewne myślą o was różne rzeczy, tylko o tym nie wiecie. A zawsze możecie być trochę szczęśliwsi i czuć się lepiej. I jeśli chcecie pisać o czymś co dla was ważne, ale boicie się reakcji innych, to piszcie. Tylko dobrze. A ta książka, która pewnie wywołałaby zawał u waszej babci? Ważne, że wam się podoba. Czemu zdanie innych ma być ważniejsze od waszego? Tylko niech to będzie na jakimkolwiek poziomie.

Jakiś przykład do tego? Zmierzch. Ta książka jest ciągle krytykowana, ale ja będę jej bronić w każdej chwili. Czemu? Bo była adresowana do młodych nastolatek, które dalej mają tą wizje księcia na białym koniu. A właśnie przez to każdy miesza ją z błotem. Bo chociaż nie jest to literatura najwyższych lotów, to autorka ma bardzo przyjemny styl pisania, widać, iż miała na to jakiś pomysł, a gdyby wywalić z tego wątek miłości Edwarda i Belli, a skupić na postaciach drugoplanowych, wyszłoby z tego coś naprawdę dobrego.

Jeśli mogę coś jeszcze dodać, to tylko to, że nie ma nic lepszego niż widok osoby, która opowiada o tym co uwielbia. Nawet jeśli jest to jakieś znienawidzone przez nas anime. Nie wstydźcie się więc tego co lubicie i chcecie robić, oglądać, czy czytać, a skupcie się na jakości. Chociaż, od razu zaznaczę, nie zawsze jest ona tak ważna, jednak dostrzegajmy jej braki. A wy co o tym myślicie? A może macie jakieś swoje małe guilty pleasures? Mam prośbę, napiszcie o tym w komentarzach, albo tylko do mnie. Podzielmy się tym z innymi. Może dzięki temu kto odważy się napisać kolejny bestseller lub przestanie się obawiać opinii innych.

                                                           Za uwagę dziękuje, zadziwiająco pozytywna Kejt