Coś się kończy, coś zaczyna

Zapewne kilka osób zatrze teraz łapki i uśmiechnie się z wyższością, z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Dlatego, podobnie jak z okładkami książek, nie powinniście sugerować się tytułami postów. Słowa te są „owocem irytacji” na naszą mentalność, zaściankowość i ubóstwo umysłowe. Jak najbardziej „naszą”, gdyż wciąż żyję na tym świecie i mu podlegam, co oczywiście nie oznacza, że nie będę z nim walczył.

Nie będę odbiegał też od moich filozoficznych rozważań, bo po co? Jeśli komuś podobają się moje wywody, będzie usatysfakcjonowany (pozdrawiam Nanę i pozostałych, nieznanych mi z pseudonimów). Hm, a więc zaczynajmy i płyńmy popędzani wichrami spontaniczności.

Skończyłeś się!

Jeden z piękniejszych kwiatków, jakie może otrzymać doświadczony autor, muzyk, ktoś, kto działa w czasie (przez dłuższy okres). Zarzuca mu się „wypalenie”, brak nowych pomysłów, coraz rzadsze udostępnianie materiałów i tak dalej. Przykłady można mnożyć, ale postaram się być w miarę zwięzły (jak na mnie). Teraz chciałbym powiedzieć jedno, posłuchajcie uważnie, bo to będzie hit, bomba na miarę przepowiedni Nostradamusa lub lądowania na księżycu – twórca jest takim samym człowiekiem jak wy. Niesamowite, prawda?

Dobrze, skończę z ironią. Poza tym wszystkim każdy ma jeszcze swoje życie. Rodzinę, przyjaciół, z którymi dobrze jest wyskoczyć na kawę (powiedzmy, że na kawę), własne hobby – kompletnie różne od np. pisarstwa. A przecież w każdym zawodzie związanym z kreatywnością, przychodzi Pan Kryzys. Ciężko jest wymyślić cokolwiek, a robienie „na siłę” godzi znowu w poczciwość samego autora i szacunek do czytelników.

Czas – dajcie mi pokój z dobą trwającą 36 godzin a będę niezwyciężony. Może coś bardziej realnego, sprawcie bym nie musiał spać i regenerować organizmu (7-8 godzin na plus). Jeszcze dochodzi (kurczę, nie mogę nawet nazwać tego lenistwem) czas wolny, odpoczynek i proste odmóżdżenie się, przykładowo poprzez seriale i gry komputerowe. Wróćmy do czasów, gdy byłem w szkole (i nadal jestem w pewnym sensie), człowiek siedział od ósmej do szesnastej, wracał pociągiem do domu i jedyne na co miał ochotę to dobra książka lub pogranie w grę. Wraca z pracy i jest tak samo.

Twórca (w ogóle człowiek) nie jest robotem! Trzeba odreagować, lecz widz, miłośnik twórczości żąda i toczy pianę z ust. Dodajmy do tego jeszcze wypadki losowe jak choroba lub nie daj Boże coś poważniejszego. Szkoda gadać. Sam piszę magisterkę (obrona w lipcu), publikuję, robię korektę i skład tekstu, skrobię coś własnego i pomagam tutaj. Czas wolny? Między 22.00 a 24.00 na anime. O właśnie, polecam Bakuman (obraz ten pokazuje jak ciężko jest trwać przy swoich marzeniach i ile pracy trzeba w to wszystko włożyć).

A gdy gonią terminy, do wszystkiego dochodzi stres i tworzy się na „odczep się”, to wtedy wychodzą takie „niewypały”. Przykładowo, piszecie książkę przez dwa lata, spokojnie, bez spiny. Oddajecie do wydawnictwa, hit! Miliony sprzedanych egzemplarzy, wow, kariera itp. Podpisujecie umowę, lecz na następną część powieści macie już tylko rok. I co? I najczęściej wychodzi jak wychodzi…

Przekładając to na nasze poletko, jeśli ktoś pragnie raczyć się wymuszonymi jak przy zatwardzeniu tekstami, chętnie spełnię to marzenie. Będę codziennie wrzucał posty na facebooka, nie będzie to ani na temat, ani filozoficznie czy merytorycznie, takie tam… Wiecie, mdła, przeżuta owsianka. Wtedy znowu odezwą się malkontenci, który powiedzą, że:

Nie jesteś już taki jak kiedyś!

Słyszałem kiedyś bardzo mądre słowa, które donosiły się do jednej z kapel muzycznych, grali bodajże rocka. Sparafrazuję: „Spróbujcie być szalonym rockandrollowcem w wieku trzydziestu pięciu lat, gdy ma się żonę i dziecko czekające w domu na powrót ojca z koncertu”. Oczywiście to tylko taki przykład, by pobudzić wyobraźnię i skłonić was do myślenia. Na naszym pisarskim podwórku najważniejszy jest styl oraz… my sami.

Nie odkryję Ameryki mówiąc, że styl ciągle ewoluuje. Pewnie coś jeszcze skrobnę na ten temat, więc nie będę się tutaj dłużej rozwodzić. Z drugiej strony pisarz również dojrzewa, zmieniają się priorytety, wartości, spojrzenie na świat i trzeba wybierać. To cholernie smutne i trudne, jak każdy wybór niesie za sobą znane lub nieznane konsekwencje. A cokolwiek nie wybierzesz, ludziom nie dogodzisz.

Sprzedałeś się!

Obserwuję to najczęściej na YouTubowej scenie, gdzie za filmami stoją już banknoty i monety. Jeszcze nie mam tego problemu, ale… Jesteśmy tu z myślą o wejściu w profesjonalny świat pisarzy, co wiąże się z pieniędzmi, umowami, naciskami ze strony edytorów, recenzentów i redaktorów. Z tego miejsca powiem, że na 99% nie zgodziłbym się na zmianę swojego stylu za pieniądze. Gdyby na przykład kazali mi nagle pisać romans. Ale jak na razie jestem bidnym studentem, w dodatku idealistą i niepoprawnym romantykiem (współcześnie można na to mówić idiota lub błazen) ale żyć za coś trzeba i zawsze pozostaje ten 1% (podatku).

Słów kilka na początek końca

Powyżej przedstawiłem trylogię marudzenia, z którą każda z osób robiąca cokolwiek w końcu musi się zmierzyć. A jak to mówią: nie popełnia błędów jedynie ten, co nic nie robi. A ja za swoje błędy zawsze przepraszam. Słowo to nie gwarantuje od razu wybaczenia u odbiorcy, ale oznacza skruchę twórcy. I powinniście docenić to, że przepraszamy. Zdajemy sobie sprawę z własnych błędów i niedoskonałości. Ale pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć na siłę. Aj, rozpisałem się w imieniu wszystkich, a nie powinienem.

W pełni odpowiedzialny za swoje słowa ogłaszam: Nie marudźcie, dosyć już tego narodowego stylu bycia. Naprawdę, jeśli komuś coś się nie podoba, to należy napisać i porozmawiać, a nie wpędzać nas do grobu. Chcecie coś zrobić? Piszcie. Chcecie byśmy zrobili post na dany temat? Komentujcie! Nie tylko od twórcy wymaga się kreatywności. Kropka.

Pozdrawiam,

zirytowany i sfrustrowany Azamer.