Dążenie do perfekcji w pisaniu dla siebie i innych

Ostatnio oddałem na ręce mojej promotorki pracę magisterską, więc z czystym sumieniem mogę pofilozofować. Dawno mnie nie było ze względu na wspomnianą przeklętą, piekielną pracę, którą musiałem skończyć. Cóż, jako głupiec idealista goniący za marzeniami, pragnę rozwijać swoje pasje – idę na doktorat z tematem o wizji świata postapokaliptycznego w literaturze. Zastanawiam się czy nie zmienić na: „w kulturze”, wtedy mógłbym wziąć jeszcze film i np. przedstawienia teatralne. Tak czy siak 9 lipca bronię magistra, proszę wszystkich o trzymanie kciuków J.

Do rzeczy, temat na ten post narodził się podczas jednej z pogawędek z przyjacielem. Mówiliśmy właśnie o pracy dyplomowej i spytał się czy jestem z niej zadowolony. Odparłem, że tak na 70%. I tu właśnie pojawiła się następna myśl: czy z jakichkolwiek swoich tekstów jestem zadowolony na sto procent? Czy napisałem coś takiego, co w moim mniemaniu, byłoby perfekcyjne? Oczywiście, że nie.

W takim razie trzeba by znaleźć najlepszy tekst, zbliżony do doskonałości, i zacząć nanosić poprawki. I tutaj pisarz może wpaść w jedną z zastawionych przez życie oraz jego fatum, pułapek. Niekończący się ciąg poprawek, ciągłe siedzenie nad jednym tekstem w dążeniu do doskonałości jest zapędzeniem się w ślepą uliczkę i zmarnowaniem czasu, który mógłby być wykorzystany na napisanie nowego tekstu.

Przyznam się, że rzadko kiedy, pod względem fabularnym, poprawiam swoje teksty. Jedyne co robię to ponowne przeczytanie wysmażonego dziadostwa i wprowadzenie delikatnej korekty. W końcu jak nie ten, to inny tekst będzie zbliżony do doskonałości. Może innym zarysem fabularnym odniosę sukces? Oczywiście poprawiam takie błędy jak nieścisłości w fabule, ale w stopniu nieznacznym, byle by tylko zawrócić tekst na ścisłe tory logiki (taaaa, przy fantasy wspominać o logice).

Jako autorzy i tak nie dostrzegamy własnych błędów, bowiem po napisaniu tekstów jesteśmy niczym matka, która właśnie urodziła dziecko – nie dostrzegamy wad, bowiem jest to nasz ukochany potomek, coś, co po nas zostanie. Dochodzimy tu więc do kwestii opinii innych osób. Czy wspomniane przez nich błędy są warte poprawienia? A może się nas czepiają i chcą zniszczyć naszą fabułę, byśmy nie odnieśli sukcesu? Albo po prostu chcą własne fantazmaty przenieść na nasz tekst, a sami nie chcą niczego napisać. Paranoja? Jak najbardziej.

Opinia innych, choć cenne narzędzie w kształtowaniu naszego tekstu, może doprowadzić nas do ciągłego myślenia i zastanawiania się nad elementami, które nie wymagają już poprawek. Czy więc pisanie dla innych, a tym bardziej „pod innych”, często prowadzi do zmęczenia i wypalenia. W końcu najważniejsze jest aby samemu czerpać przyjemność ze swej pracy. Jeśli ty będziesz się cieszyć, to na pewno znajdą się osoby, którym twoja twórczość również będzie sprawiać przyjemność.

Ale nie mówię, pisanie dla innych tez jest pewnym źródłem motywacji. Jak dla mnie nie ma nic lepszego, niż zobaczenie uśmiechu na twarzy moich znajomych, gdy czytamy wspólnie nasze teksty. Jednakże, najczęściej śmieją się przy nieodpowiednich wątkach, ale to szczegół. Zawsze sprawia to przyjemność, ale według mnie nie jest odpowiednio silnym bodźcem do zostania pisarzem. Prometeizm wiecznie żywy, lecz pisanie fabuł pod uśmiech innych sprawi, że zamknę się w pewnej niszy wpasowującej się w gust paru osób. A co z resztą?

Dogodzić wszystkim nie można, szczególnie w moim przypadku, moją osobę i twórczość albo się kocha, albo nienawidzi. Nie ma pośrednich uczuć. Nie dążę również do perfekcji, jest to bowiem bez sensu. Po co miałbym być doskonały (co jest niemożliwe) skoro czerpię przyjemność z poznawania siebie, swoich przywar, zalet itp.?

Dobra, kończę, bo zaczynam gadać od rzeczy, ale lecą w konkluzję: Nie piszcie dla innych, jakkolwiek egoistycznie by to nie brzmiało, piszcie tylko i wyłącznie dla siebie. Jeśli komuś nie podoba się wam odpowiadająca fabuła to chędożyć go! Po co poprawiać coś dla innych skoro w twoich oczach jest to bliskie perfekcji? Pamiętajmy, że mamy tylko jedno życie i raczej brak czasu na poprawki J.

Pozdrawiam, fabularnie niezmienny i filozoficznie pokrętny, Azamer.